Podróż związana z leczeniem poza granicami kraju wymaga uwzględnienia okoliczności, które nie występują podczas zwyczajnego przejazdu samochodem. Pacjent może mieć trudności z poruszaniem się, potrzebować pomocy przy wsiadaniu albo wymagać regularnego przyjmowania leków o określonych porach. W takich wypadkach międzynarodowy transport medyczny wiąże się z obowiązkiem dopasowania sposobu przewozu do stanu zdrowia a także przewidywanego czasu podróży.
Powodem organizacji przejazdu bywa zakończenie leczenia w zagranicznym szpitalu, kontynuacja terapii w kraju zamieszkania lub przeniesienie pacjenta do placówki położonej w innym państwie. Każda z owych sytuacji może przebiegać zupełnie inaczej. Osoba po planowanym zabiegu może wymagać głównie ograniczenia wysiłku i pomocy w przemieszczaniu się, natomiast pacjent z poważniejszymi problemami zdrowotnymi może potrzebować stałej obserwacji albo określonego wyposażenia. Nie wystarczy zatem ustalić miejsca odbioru i docelowego adresu. Konieczne jest określenie warunków, w jakich dana osoba może odbyć wyprawa, a także zobowiązanie, czy jej stan pozwala na przejazd w wybranym terminie.
Przygotowanie do przewozu często zaczyna się od rozmowy z pacjentem, jego bliskimi oraz personelem medycznym. Ważne jest ustalenie, jak osoba chora działa na co dzień, czy potrafi samemu zmodyfikować pozycję, czy korzysta z wózka inwalidzkiego oraz czy potrzebuje pomocy podczas głównych czynności. Ważne są także informacje o niedawnych operacjach, urazach, chorobach przewlekłych i zaleceniach dotyczących dalszego postępowania. Dokumentacja powinna odzwierciedlać aktualny stan zdrowia, ponieważ dane sprzed kilku dni mogą nie uwzględniać przekształceń, które nastąpiły podczas hospitalizacji lub rekonwalescencji. Wyjątkową uwagę powinno się zwrócić na pacjentów, u których występują trudności z oddychaniem, zaburzenia świadomości, bardzo silny ból albo ograniczenia wymagające specjalnego ułożenia ciała. W tak zaistniałych okolicznościach decyzja o sposobie transportu powinna uwzględniać zalecenia lekarza i zakres opieki wymaganej w drodze. W praktyce znaczenie mają też rzeczy, które łatwo pominąć podczas planowania, np dostęp do leków, konieczność przewożenia dokumentacji w łatwo dostępnym miejscu czy możliwość przekazania informacji o w ostatnim czasie podanych preparatach. Brak ustaleń w tych sprawach może utrudnić opiekę podczas przejazdu i przekazanie pacjenta po dotarciu na miejsce.
Długa trasa między państwami stawia przed organizatorami dodatkowe oczekiwania związane z czasami, przebiegiem drogi i warunkami podróży. Dosłownie o ile odległość można wnikliwie obliczyć, rzeczywisty czas przejazdu uzależniony jest od ruchu drogowego, pogody, robót na trasie a także sytuacji na przejściach granicznych, jeżeli już występują na danym odcinku. Zamysł musi uwzględniać stan pacjenta, a nie tylko najszybszy wariant przejazdu. Dla osoby, która nie może długo pozostawać w jednej pozycji, ważne będzie ustalenie, czy i kiedy można stworzyć postój oraz jakie czynności trzeba wtedy przeprowadzić. W sytuacji pacjentów korzystających z tlenu albo innego sprzętu trzeba przedtem określić sposób jego używania w trakcie podróży i dostępność potrzebnych materiałów. Znaczenie mają też formalności. Zależnie od trasy i sytuacji mogą być potrzebne dokumenty tożsamości, wypis ze szpitala, wyniki badań, lista leków oraz informacje o placówce, która przejmie dalszą opiekę. Warto sprawdzić również zasady dotyczące przekraczania granic i wymagania związane z przewozem konkretnego wyposażenia. O ile pacjent ma zostać przyjęty do szpitala po przyjeździe, termin oraz sposób przekazania dokumentacji powinny być uprzednio uzgodnione. Nieplanowane oczekiwanie przed przyjęciem może posiadać inne znaczenie dla osoby w dobrym stanie ogólnym niż dla kogoś, kto wymaga regularnych czynności medycznych.
Na organizację przejazdu wpływa też sposób przekazania pacjenta między osobami sprawującymi nad nim opiekę. Po dotarciu do celu ważne jest przekazanie informacji o przebiegu podróży, zmianach samopoczucia, podanych lekach oraz ewentualnych problemach, które pojawiły się po drodze. Samo dostarczenie dokumentacji nie za każdym razem wystarcza, zwłaszcza gdy pacjent nie może poświęcając własny czas opisać swoich dolegliwości. Przydatne jest wcześniejsze ustalenie, kto odbierze go na miejscu i jakie czynności przydadzą się bezpośrednio po przyjeździe. Tyczy się to również sytuacji, w których podróż kończy się w domu, a nie w placówce medycznej. Wtedy trzeba uwzględnić dostęp do budynku, obecność opiekuna a także możliwość przeniesienia pacjenta do mieszkania. Schody, wąskie przejścia czy brak windy mogą wymagać dodatkowego planowania, niezależnie od tego, jak przebiegał sam przejazd. W przypadku transportu na dużą odległość znaczenie ma także kontakt z osobą odpowiedzialną za organizację, szczególnie gdy wystąpią opóźnienia albo konieczna będzie zmiana ustalonego planu. Międzynarodowy transport medyczny obejmuje zatem nie tylko i wyłącznie pokonanie trasy, niemniej jednak również przygotowanie pacjenta, dopasowanie warunków przewozu, koordynację formalności oraz przekazanie informacji potrzebnych do kolejnej opieki. Zakres tych działań zależy od konkretnego przypadku, a wszelkie decyzje dotyczące sposobów podróży powinny uwzględniać aktualną ocenę stanu zdrowia.
Więcej: transport medyczny z Włoch do Polski.